حقایقی جالب در مورد رموز پرواز هواپیما بر فراز آسمان

آیا تا به حال از خود پرسیده‌اید که چرا برخی از هواپیماهای در حال پرواز، از خود بخارهای سفید رنگ طولانی و نسبتاً ماندگاری را ایجاد می‌کنند، در حالی که هواپیماهای دیگر بدون آنکه هیچ گونه ردی از خود باقی بگذارند از بالای سر شما در آسمان عبور می‌کنند؟ سفرمی شما را در کشف جواب سوال هایی که تا به حال ذهن شما را به خود مشغول کرده بود یاری می رساند.

پسدمه‌ (Chemtrail) و دیگر تئوری‌های توطئه هوایی

ظهور و پیدایش به ظاهر اتفاقی «پسدمه‌ها» (contrails: نامی که اغلب به این خطوط تراکمی اطلاق می‌شود) موجب شده است تا عده کمی از اقلیت هوشیار جامعه، آن را شواهدی از یک توطئه جهانی در نظر بگیرند. طبق گفته برخی، این بخارات ابر مانند، در حقیقت همان «پسدمه» (chemtrails: عوامل شیمیایی و یا بیولوژیکی که به دلایلی فوق سری در ارتفاعات بالا انتشار می‌یابد) به حساب می‌آید. تئوری پسدمه چنان مسئله ماندگاری است که مدت‌‌هاست موضوع بحث‌برانگیزی شناخته می‌شود. در گفتگوهای رادیویی این موضوع مهم بواسطه سیاستمداران به بحث گذاشته می‌شود. این در حالی است که سازمان‌های دولتی ایالات متحده آمریکا، مدعی هستند که با درخواست‌هایی از شهروندان خشمگین در خصوص ارائه توضیحاتی در این رابطه مواجه شده‌اند. از دنباله‌هایی که سوء ظن بسیار بیشتری را برانگیخته است می‌توان به دنباله‌هایی که اثر آن برای مدتی طولانی در مسیر عبوری هواپیما باقی مانده و سپس به صورت ابرهای سیروسی شکلی پراکنده می‌شوند و یا دنباله‌هایی که از چندین هواپیما که در کنار هم به پرواز در می‌آیند، و در یک منطقه وسیع به شکل ایکس او (noughts-and-crosses-style) پراکنده می‌شوند، اشاره کرد. پس با این اوصاف، دولت‌های جهان برای بیرون افکندن این حجم عظیم از مواد شیمیایی به جو استراتوسفر چه توجیهی می‌توانند داشته باشند؟ طرفداران این تئوری توطئه، توجیهات بسیاری ارائه می‌دهند. برخی معتقدند که انتشار این دنباله‌ها، اقدامی در جهت کنترل گرمایش جهانی زمین محسوب می‌شود، این در حالی است که عده‌ای دیگر بر اهداف بدخواهانه‌تری از قبیل کنترل جمعیت انسانی، سوء استفاده‌ و فریب‌های روانی و آزمایش سلاح‌های نظامی استناد می‌کنند. ادعا می‌شود که این دنباله‌ها یکی از عوامل موثر در ایجاد مشکلات سلامتی و اختلالات تنفسی به حساب می‌آیند. این ادعاها ریشه در وقایع دهه ی نود دارد که از جمله این وقایع می‌توان به انتشار یک مقاله پژوهشی در رابطه با تغییرات آب‌و هوایی از سوی نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا اشاره کرد. توانایی ایجاد تغییر در شرایط آب و هوایی، در حقیقت یک آرمان تحقق ناپذیر محسوب نمی‌شود. بار ور سازی ابرها اقدامی است که معمولاً در کشورهایی که در معرض خشکسالی قرار دارند مورد استفاده قرار می‌گیرد – در این روش، ذراتی از قبیل اکسید نقره بر روی ابرها اسپری می‌شود تا از این طریق احتمال بارندگی افزایش یابد. همچنین یکی از تلاش‌های دولت چین برای کاهش آلودگی پیش از برگزاری المپیک پکن سال 2008، نیز همین اقدام بار ور سازی ابرها بود. همچنین دولت و موسسات علمی، نیز این تئوری را مردود اعلام کرده و تأکید آن‌ها بر آن است که تنها آن دسته از دنباله‌های بخار مانندی که اثر آن‌ها بیشتر از حد معمول در آسمان باقی می‌ماند و یا در منطقه وسیعی پراکنده می‌شوند، پسدمه‌های طبیعی محسوب می‌شوند. آن‌ها معتقدند که تنوع پسدمه‌هایی که در آسمان مشاهده می‌شود به دلیل ارتفاع زیاد پرواز و شرایط جوی آن منطقه می‌باشد، این در حالی است که پسدمه‌های شبکه‌ای صرفاً آثار بر جای مانده از تعداد بسیار زیادی از هواپیماهاست که در امتداد یک خط هوایی مشترک و پرکاربرد پرواز می‌کنند. خلبان پاتریک اسمیت (Patrick Smith) نیز در کتاب خود به نام محرمانه‌های کابین خلبان (Cockpit Confidential) – کتابی که در رابطه با سفرهای هوایی – این تئوری را رد می‌کند. او می‌گوید: «پسدمه‌ها در شرایطی ایجاد می‌شوند که هوای مرطوب خارج شده از درون اگزوز هواپیمای جت در معرض هوای سرد و خشک ارتفاعات بالا قرار گرفته و متراکم شود و بدین ترتیب این هوای مرطوب به شکل کریستال‌های یخی تبدیل می‌شود، این پسدمه‌ها بی‌شباهت با مه سفید رنگی که در نتیجه بازدم در یک روز سرد از دهان شما خارج می‌شود، نیستند. به عبارت دیگر پسدمه‌ها نوعی ابر هستند. بخارهای آبی که اگرچه ممکن است عجیب و غریب به نظر برسند، اما در حقیقت در نتیجه فرایند احتراق درون موتورهای هواپیمای جت ایجاد می‌شوند، جایی که این رطوبت از آنجا نشات می‌گیرد. تفاوتی نمی‌کند که این اَشکالی که در قالب یک پسدمه‌ بوجود آمده‌اند به ارتفاع و آرایش جوی محیط بستگی دارند یا خیر – با این حال این پسدمه‌ها همچنان تحت تأثیر دمای هوا و چیزی به نام فشار بخار قرار دارند». در سال 2000، اداره هوانوردی فدرال و مقامات هوانوردی ملی ایالات متحده آمریکا، با مشارکت آژانس حفاظت از محیط زیست (EPA)، اداره هوانوردی و فضانوردی ملی ناسا (NASA) و اداره ملی اقیانوسی و جوی ایالات متحده آمریکا (NOAA)، گزارش مفصلی در این خصوص و با هدف رفع قاطعانه شایعات ارائه کردند. اما متأسفانه این گزارش آن‌ها راه به جایی نبرد. در سال 2015 بار دیگر آژانس حفاظت از محیط زیست این سند را چاپ و منتشر کرد. در این گزارش این‌طور آمده است که: در طول پرواز، موتورهای هواپیما از خود ذراتی از قبیل بخارات آب، دی اکسید کربن، مقادیر کمی اکسید نیتروژن، هیدروکربن، مونوکسید کربن، گاز گوگرد، دوده و ذرات فلز خارج می‌کنند، که در اثر احتراق سوخت هواپیما در دمای بالا ایجاد می‌شود. از میان تمام این ذرات، تنها بخار آب است که در ایجاد اشکال مختلف پسدمه نقش دارد. اگر میزان رطوبت خارج شده از اگزور هواپیما، در سطح بالایی قرار داشته باشد (بیشتر از مقداری که برای وقوع تراکم یخی مورد نیاز است)، اثر برجای مانده از آن دنباله ماندگار می‌شود. ذرات یخی که به تازگی شکل گرفته‌اند، با جذب آب از محیط اطراف خود به لحاظ اندازه بزرگتر می‌شوند. پسدمه‌های خطی ایجاد شده تا مسافت بسیار زیادی پشت سر هواپیما امتداد می‌یابد. پسدمه‌های پایدار که گاهاً چندین کیلومتر پهنا و 200 تا 400 متر عمق دارند، ممکن است تا ساعت‌ها در آسمان باقی بمانند. وجود تلاطم هوایی ایجاد شده در مسیر عبوری هواپیما، اختلاف سرعت باد در مسیر پرواز و احتمالاً اثرات مستقیم گرمایش خورشیدی، از جمله دلایل پراکنده شدن اثر پسدمه‌ها به حساب می‌آید. همچنین در این گزارش اینگونه نتیجه‌گیری شده است که: «پسدمه‌های پایدارهیچ گونه تهدید مستقیمی برای سلامتی عمومی افراد ایجاد نمی‌کند» اما در ادامه افزوده شده است که: «حالت ابر مانند این پسدمه‌ها ممکن است به تغییراتی در آب‌و هوای جهانی منجر شود که مسبب آن بشر است». بنابراین، هرچند شایعات گسترده‌ای که در رابطه با این پسدمه‌ها وجود دارند از هیچ پایه و اساس محکمی برخوردار نیستند، اما با این حال این پسدمه‌ها به نوبه خود احتمالاً با دخالت در گرم‌تر شدن زمین، نهایتاً برای انسان‌ها و محیط زندگی‌شان مضر هستند. حقایق جالب دیگری نیز در رابطه با پسدمه‌ها وجود دارد. گاهی اوقات هواپیماهای نظامی در ارتفاع مشخصی پرواز می‌کنند تا از این طریق هم مانع از انتشار این پسدمه‌ها شده و هم شرایطی فراهم آورند تا موقعیت این هواپیماها آشکارسازی نشود. نکته جالب دیگر این است که، زمانی که یک هواپیما بر روی زمین به سمت یک ناظر حرکت می‌کند، ممکن است پسدمه‌ای که از آن منتشر می‌شود به صورت عمودی بروز کند. در نوامبر سال 2010، مقامات مرکز فرماندهی پنتاگون (The Pentagon)، از رویدادی که تحت عنوان «پرتاب مرموز موشک» از ساحل کالیفرنیا گزارش شده بود، کاملاً سردرگم شده بودند؛ اما در نهایت به این نتیجه رسیدند که این رویداد عجیب احتمالاً پسدمه یک هواپیما بوده است.

معرفی شش تئوری توطئه هوایی دیگر

1. ماسک‌های اکسیژن برای آن که شما را مطیع کنند، در هواپیما قرار داده شده‌اند.

برد پیت، بازیگر سینمای هالیوود نیز از این مسئله دل خوشی ندارد. او در فیلم سینمایی باشگاه مبارزه (Fight Club)، در قالب شخصیت مردی به نام تایلر دوردِن (Tyler Durden) ایفای نقش می‌کرد؛ در قسمت زیر یکی از دیالوگ‌های تایلر در این رابطه را بیان خواهیم کرد: میدونی که چرا در هواپیما ماسک اکسیژن می‌گذارند؟ اکسیژن آدم‌ها رو سرحال می‌آورد. در یک فاجعه اورژانسی، افراد پی در پی و از روی ترس نفس‌ می‌کشند. ناگهان یک حالت سرخوشی و مطیع بودن به آدم دست می‌دهد و در این حالت سرنوشت خود را هر چه که باشد می‌پذیرد. سرنوشت شما الان اینجاست (او به کتابچه راهنمای مواقع اضطراری هواپیما اشاره می‌کند). فرود اضطراری بر روی آب – با سرعت 600 مایل در ساعت. در این حال است که رنگ از چهره می‌پرد و آدم مثل گاوهای هندو آرام و بی صدا می‌شود. البته این دیالوگ، پرت و پلاهایی است که از ذهن شخصیت داستان ترواش می‌کند. این ماسک‌های اکسیژن بدون شک در نجات و حفظ زندگی مسافران هواپیما نقش مهمی را ایفا می‌کند – و یقیناً در حین استفاده از این ماسک‌ها، هیچ گونه حالت سرخوشی به مسافران دست نخواهد داد.

2. فرودگاه دِنوِر (Denver Airport) یک پایگاه نظامی سری و مخفیانه را در خود نهفته دارد.

فرودگاه بین المللی دِنوِر از زمان بازگشایی و آغاز به کار خود در سال 1995، تحت تدابیر شدید از سوی نظریه‌پردازان توطئه قرار داشته است. فیلیپ اشنایدر (Philip Schneider)، مهندس سازه‌ای که به یک افشاگر تبدیل شده بود به صورت کاملاً مرموزی در سال 1996 از دنیا رفت. او این گونه ادعا می‌کرد که در بخش زیرین این فرودگاه، یک امکانات عظیم زیرزمینی نهفته شده است. بر طبق این ادعای وی، اظهاراتی مطرح شد مبنی بر اینکه این فرودگاه در واقع یک پایگاه نظامی سری و یا حتی یک اردوگاه کار اجباری را در امکانات زیر زمینی خود پنهان کرده است. حال، روی صحبت ما با نظریه‌پردازان توطئه است، چرا باند پرواز این فرودگاه به شکل یک صلیب شکسته (نشان آلمان هیتلری) ساخته شده است؟ حتی آثار هنری که در این محل استفاده شده بود نیز توجه عموم را به خود جلب می‌کرد. نقاشی‌های دیواری عجیب و غریبی که داخل پایانه اصلی این فرودگاه به چشم می‌خورد، تا حدی نشان‌دهنده صحنه‌های دلهره‌آور و آخرالزمانی بود و این طور گفته می‌شد که این نقاشی‌ها، دستور کار واقعی «نظم نوین جهانی» را به تصویر می‌کشند. از قرار معلوم نیز همین گونه بود.

3. موضع پیشنهادی‌ای‌ که به مسافران گفته می‌شود قبل از بروز ضربه به خود بگیرند به گونه‌ای است که می‌تواند در حین سانحه موجب شکستگی گردن مسافران شود.

تئوری‌های بسیاری در رابطه با مقصود از موضع و حالتی که به مسافران گفته می‌شود قبل از بروز ضربه به خود بگیرند، مطرح شده است. برخی گفته‌اند که این موضع پیشنهادی، تنها برای حفظ سلامت دندان‌های مسافران در هنگام بروز ضربه مفید است؛ که در این شرایط (با استفاده از سامانه ثبت ترتیب دندان‌ها (dental records)) روند شناسایی افراد پس از وقوع حادثه هوایی آسان‌تر می‌شود. برخی دیگر نیز معتقدند که اتخاذ این موضع از سوی مسافران در هنگام سانحه هوایی در واقع شانس مرگ سریع‌تر آن‌ها را از طریق شکستگی گردن افزایش می‌دهد؛ و به طبع شرکت‌های هواپیمایی به منظور کاهش هزینه‌های بیمه‌ای خود این پیشنهاد را مطرح کرده‌اند. از آنجایی که پرداخت مداوم غرامت به مسافران هواپیمای سانحه دیده‌ای که به شدت مجروح شده‌اند، احتمالاً بیش از پرداخت یک مرحله غرامت به بستگان مسافران کشته شده (در طول سانحه)، هزینه در پی خواهد داشت، چنین نظریه‌ای به طور گسترده در تحقیق و پژوهش‌ها مردود اعلام شده است.

4. هواپیماهایی که در محدوده مثلث برمودا ناپدید می‌شوند.

این منطقه تقریباً مثلثی شکل از سه جهت توسط شهر میامی، جزایر برمودا، و مجمع‌الجزایر پورتوریکو (Puerto Rico) احاطه شده است. مثلث برمودا جایی است که گفته می‌شود ده‌ها هواپیما و کشتی در شرایط غیرعادی در آن ناپدید شده‌اند؛ این ویژگی ناپدیدکنندگی این منطقه را به فعالیت فرازمینی و یا ماوراء الطبیعه نسبت می‌دهند. از حوادث قابل توجهی که در این منطقه روی داده است می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: واقعه ناپدید شدن پرواز شماره 19، ناپدیدشدگی هواپیمای بمب‌گذار نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در تاریخ پنجم دسامبر سال 1945 و همچنین ناپدیدی هواپیمایی که به جستجوی آن فرستاده شده بود، ناپدید شدن یک هواپیمای داگلاس دی سی 3 (Douglas DC-3) با 32 مسافر در سال 1948، و برخورد هوایی میان دو هواپیمای متعلق به نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا در سال 1963.

5. برادران رایت اولین کسانی نبودند که پرواز را تجربه کردند.

برخی بر این باورند که در حقیقت اولین هواپیمای جهان که پرواز موفقیت ‌آمیزی را پشت سر گذاشته بود، توسط برادران رایت ساخته نشده است. به عقیده آن‌ها، این عنوان باید به شخصی به نام گوستاو وایت‌هِد (Gustav Whitehead) اعطا می‌شد؛ چرا که شواهدی وجود دارد که این مخترع آلمانی‌ تبار دو سال زودتر از برادران رایت پرواز را تجربه کرده بود. آن‌ها همچنین معتقدند که نهادها و موسسات ایالات متحده آمریکا، نقش وایت‌هد در پیدایش حمل و نقل هوایی را به دلیل تعهد مالی خود به میراث برادران رایت تأیید نخواهند کرد – وجود قراردادی که در سال 1948 بین دارایی اُرویل رایت (Orville Wright) و موزه اسمیتسونیان (Smithsonian) بسته شده‌است، به این معناست که این نهادها از نظر قانونی موظف هستند که برادران رایت را اولین کسانی معرفی کنند که توانسته‌اند با هواپیمای ساخته دست خود به آسمان پرواز کنند.

6. آملیا ارهارت (Amelia Earhart)، خلبانی که مرگ خود را به دروغ اعلام کرده بود.

آملیا ارهارت، خلبان زن پیشگامی بود که در سال 1937 در تلاش برای پرواز به دور دنیا، در حین پرواز بر فراز اقیانوس آرام ناپدید شد. دلایل مختلفی برای ناپدیدشدگی این خلبان زن و هواپیمایش مطرح شده است. برخی ادعا می‌کنند که نیروهای نظامی ژاپنی او را یک جاسوس تلقی کرده و به او شلیک می‌کنند. برخی دیگر نیز معتقدند که او به دروغ مرگ خود را اعلام کرده است. حتی عده کمی نیز بر این باورند که او توسط بیگانگان ربوده شده است. اوایل سال جاری، پژوهشگران این‌گونه ادعا کردند که با استفاده از ردیاب آوایی سونار (sonar)، توانسته‌اند بقایای هواپیمای او را کشف کنند.